Noone Love You [no.3]

          Kiedy się obudziłam, poczułam na skórze śnieg. Wbrew pozorom, nie był on zimny, lecz ciepły. Podniosłam się z ziemi i rozglądnęłam dookoła. Nie rozpoznawałam tego miejsca. Miejsce, w którym wszystko pokryte jest białą pierzyną. Droga, a po jej bokach drzewa, zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Nie pamiętam, jak się tu znalazłam. Niczego nie pamiętam. Pustka w głowie. Jedyne wspomnienie jest mgliste, jakby wydarzyło się kilkaset lat wcześniej - morze i smak słonej wody. Ale nic więcej.
          Nogi, niczym z waty, ruszyły przed siebie. Ciszę zaburzył skrzyp śniegu pod moimi butami. Zostawiały one podłużne ślady, które chwilę później znikały, a biała powierzchnia stawała się znów nieskazitelna. Nie padał tutaj śnieg ani nie wiał wiatr, nawet temperatura była nieodczuwalna. Czy czas istnieje w tym miejscu? Czy to ja nie istnieję? Tyle pytań kłębiło mi się w umyśle, który stawał się coraz bardziej zamglony z każdym moim krokiem. Gdybym tylko sobie coś przypomniała, gdybym tylko kogoś spotkała. Nie. Nie chcę tego. Nie wiem czego chcę. Straszny mętlik w głowie.
          Moją odpowiedzią były napotkane przeze mnie ślady w śniegu, które w przeciwieństwie do moich, nie znikały. Nie wiem, co wtedy przyszło mi przez myśl, ale poszłam w ich kierunku. Zrobiłam to tak instynktownie, że nie musiałam o tym myśleć. Jakbym zawsze tak robiła. Jakby zawsze ślady oznaczały odpowiedź. Szłam tak długo, aż doszłam do ich końca. Urwały się nagle, tak samo, jak się pojawiły. Wtedy poczułam tą dziwną aurę, niczym sztylet przebity przez serce. Nie mogąc się ruszyć, obróciłam tylko głowę za siebie. Moim oczom ukazała się postać w starym, białym materiale. Nie widziałam jej twarzy, stała obrócona. Jej długie włosy zaczęły falować na wietrze, jakby zawsze tu był. Wszystko dookoła ożyło. Z szarego nieba zaczął powoli spadać śnieg. Niczym sparaliżowana, nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa...Nie było potrzeby, bym to robiła...Teraz już rozumiem. To jest to, czego tak długo szukałam. Dziękuję, że mnie tego nauczyłaś. Pokój nie istnieje, tylko ja mogę nim być. A pokój jest tym miejscem.